Lesa fyrstu þrjá kaflana úr bókinni!

Hér fyrir neðan er hægt að lesa fyrstu þrjá kaflana úr Milli ástar og haturs sem er væntanleg sumarið 2026.

Njóttu vel!

---

Úr því eina sem ég hata hefst mín ást.

Ég sá ei fyrr en of seint var um að fást.

Fyrsta ástin forboðinn ávöxtur er.

Ég elska þann sem hatur til mín ber.

– Rómeó og Júlía, eftir William Shakespeare.

1.5. Salur í húsi Kapúletts.

Þýðing: Hallgrímur Helgason

---

Fyrsti hluti

Endurfundir

Kafli 1

Laugardagurinn 22. mars 2025

Sunneva

Sunneva Íris Laufdal hafði beðið kvöldsins með kvíðablandinni eftirvæntingu.

Hún hlakkaði til að fara í partí, hitta gömlu vinina og skemmta sér við að rifja upp háskólaárin. Svo margt gott gerðist í lífi hennar á þeim tíma. Hún kynntist Arnari, hitti fullt af yndislegu fólki sem voru góðir vinir hennar í dag og fann sína hillu í lífinu.

En hún hafði líka gert mistök sem hún iðraðist. Og í stað þess að horfast í augu við gjörðir sínar hafði hún breitt yfir mistökin og vonað það besta. Og upp frá þessum örlagaríka tíma í háskólanum hafði hún borið þann ótta í brjósti að einn daginn kæmist upp um það sem hún hafði gert. Vandamálið var nefnilega að það voru tvær aðrar manneskjur sem vissu allt. Og Sunneva þurfti að treysta á þagmælsku þessa fólks.

Nú sat hún við hlið Arnars í aftursæti leigubíls sem keyrði þau áleiðis á Kársnes í Kópavogi. Hún horfði út um gluggann, lokaði augunum og andaði djúpt inn um nefið. Hún var jákvæð að eðlisfari og hugsaði að allt hefði gengið upp hingað til. Enginn hafði enn kjaftað frá. Allt yrði örugglega í lagi. Það yrði gaman í kvöld. Hún hlakkaði til að hitta vinina og að segja öllum í hópnum loks frá því sem þau Arnar höfðu verið að plana.

Á langri útöndun fann hún kvíðann sjatna.

Hún lyfti símanum upp til að nota myndavélina sem spegil. Nýi blái kjóllinn var aðsniðinn og sýndi línurnar á réttum stöðum. Blásið hárið var í hlýjum gylltum lit. Augabrúnirnar ljósar og þunnar frá náttúrunnar hendi. Augun heiðblá og tindrandi. Freknurnar á nefinu sáust ekki undir farðanum. Hún hafði sett auka lag af hyljara í kringum augun þar sem henni hafði sýnst glitta í hrukkur. Nú sá hún engar. Fullkomið.

„Það verður gaman að hitta alla,” sagði hún og setti símann í litla handtösku sem hún hafði meðferðis. Arnar svaraði engu. Hún leit á hann. Hann starði á símann sem hann hélt á fyrir framan sig. Hún teygði fram álkuna og sá að hann var að skoða einhverja mynd en sá ekki almennilega hvað var á henni því hún var svarthvít. Arnar leit á hana og kipptist aðeins við.

„Ha? Já, einmitt,” sagði hann og hafði greinilega ekki heyrt spurninguna. Hann stakk símanum í innri vasann á jakkanum og hún virti hann fyrir sér. Hann var alveg jafn myndarlegur og þegar hún sá hann fyrst í viðskiptafræðinni í Háskóla Íslands fyrir sextán árum. Þá var hárið hans alveg svart en engir gráir lokkar inn á milli eins og núna. Augun voru grænbrún, húðin föl og vangarnir hreinrakaðir. Honum óx ekki mikið skegg. Alveg eins og hún vildi hafa það.

Hann leit út um gluggann án þess að segja neitt frekar. Undanfarið hafði hann verið óvenju skapstyggur og utan við sig. Fjarlægur. Hún reyndi að láta það ekki á sig fá. Stutti þráðurinn tengdist örugglega vinnunni en ekki henni. Eftir jafn langa sambúð og þeirra var óþarfi að gera úlfalda úr mýflugu. Þau höfðu gengið í gegnum dimma dali í sínu sambandi en alltaf komist ósködduð í gegn. Í huga Sunnevu var búið að sannreyna sambandið. Þeim var ætlað að vera saman til frambúðar. Og það var orðið tímabært að segja öðrum frá því.

Leigubíllinn lagði fyrir framan stórt tveggja hæða einbýlishús við sjóinn á Kársnesinu. Hér bjuggu foreldrar gestgjafans Tandra, sameiginlegs vinar þeirra. Tandri var vinamargur maður og því hafði litla blokkaríbúðin hans ekki dugað til fyrir samkvæmið. Hann var nýfluttur aftur til Íslands, að lokinni farsælli atvinnumennsku í körfubolta, og hafði boðið í partí í tilefni af því. Fregnir af heimkomu hans höfðu ratað í íþróttafréttir og Sunnevu skildist að íslensku félögin kepptust nú um að fá hann í sínar raðir.

Ferskur og saltur sjávarilmur fyllti vit þeirra þegar þau stigu úr bílnum. Tekið var að rökkva og loftið var rakt og kyrrt. Sunneva leit yfir á lygnan sjóinn handan við húsið.

Það var slæm hugmynd að koma hingað í kvöld.

Hugsunin skall á henni eins og flóðbylgja djúpt neðan úr undirmeðvitundinni. Hún sneri sér við og fylgdist með leigubílnum bakka út og keyra burt. Þau gátu ekki hætt við núna. Það var um seinan. Hún gat ekki gert sér upp einhver veikindi á síðustu stundu. Það væri taktlaust.

Þau gengu í átt að húsinu. Það var hvítt og steinsteypt með gamaldags, hraunaðri áferð. Þakið var dökkbrúnt og symmetrískt eins og sirkustjald. Smellirnir í hælaskónum hennar bergmáluðu um gráa steypta veröndina eins og tifandi tímasprengja. Hárin risu aftan á hnakkanum á henni.

Allt verður í lagi. Þetta verður gaman, hugsaði hún ákveðið án þess að trúa því.

Þau staðnæmdust við útidyrahurðina og hringdu bjöllunni. Ómur af tónlist og háværum samtölum fyrir innan barst út um opinn glugga í eldhúsinu. Tandri Viðar Sigurðsson brosti sínu breiðasta þegar hann opnaði. Hann var með ljósbrúnt, krullað hár, stórgerða andlitsdrætti en lítil, grá augu og hversdagslega klæddur í stuttermabol og gallabuxur, ólíkt Arnari og Sunnevu sem bæði voru prúðbúin. 

„Blessuð og sæl!” sagði hann háum rómi þegar hann opnaði. „Þú sleppur ekki við faðmlag, félagi. Allt of langt síðan ég sá ykkur,” sagði hann og tók Arnar brosandi í breiðan faðm sinn. Körfuboltamaðurinn Tandri var íþróttamannslegur að burðum og svo hávaxinn að hann gnæfði yfir aðra. Sunnevu leið eins og lítilli písl í fangi hans.

„Gangið í bæinn!”

Hann lokaði á eftir þeim og tók upp flösku af einhverju vodkaskoti sem hann hafði komið með að utan og byrjaði að rifja upp einhverja fyndna drykkjusögu frá háskólaárunum. Sunneva einbeitti sér að því að hlusta á hann til að þagga niður í sinni eigin innri rödd. Þeirri sem sagði að það hefði verið slæm hugmynd að koma hingað í kvöld. Þeirri sem hrópaði á hana að hlaupa í burtu áður en það væri um seinan.

Kafli 2

Sunneva, Arnar og Tandri stóðu í forstofunni heima hjá foreldrum Tandra.

„Farið þið bara inn, ég kem eftir smá stund,” sagði hún. 

Hún þurfti nokkrar mínútur með sjálfri sér til að ná jafnvægi. Þeir kinkuðu kolli og fóru inn. Húsið var í eldri kantinum og forstofan bar þess merki. Dálítið gamaldags en stór og ríkmannleg með hvítum og dumbrauðum flísum á gólfinu. Fyrir ofan kommóðu upp við vegginn á vinstri hönd var spegill og landslagsmynd í þykkum ramma þar við hliðina á.

Á móti kommóðunni voru stórir fataskápar úr kirsuberjaviði. Hún opnaði einn þeirra til að hengja upp kápuna en endaði á að troða henni inn því skápurinn var smekkfullur. Svo fór hún inn á lítið gestasalerni inn af forstofunni og lokaði. Hún náði í símann og fletti upp skilaboðaþræðinum milli hennar og Lóu vinkonu. Ekkert nýtt að frétta. Í seinustu skilaboðum hafði Lóa lofað að mæta í kvöld. Sunneva hafði gert allt sem hún gat til að sannfæra hana um að koma. Hún vildi hafa hana hjá sér í kvöld. 

Þær höfðu kynnst í menntaskóla og orðið bestu vinkonur, þrátt fyrir að vera að mörgu leyti eins og svart og hvítt. Sönnun þess að andstæður laðist hvor að annarri. Þær fylgdust að úr menntaskóla og í viðskiptafræði við Háskóla Íslands þar sem Sunneva kynntist Arnari. Fljótlega eftir upphaf fyrsta skólaársins byrjuðu Sunneva og Arnar saman. Þar kynnti Arnar hana fyrir Tandra, en þeir höfðu líka kynnst í menntaskóla og fylgst að í viðskiptafræði.

Eftir því sem árin liðu byrjuðu þær vinkonur að hittast æ sjaldnar. Sunnevu fannst hún ekki hafa efni á að kvarta yfir því. Lóa varð stjúpmóðir tveggja barna þegar hún byrjaði með Elvari kærastanum sínum fyrir tveimur árum og Sunneva vissi að hún hafði nóg að gera. En nú var hún farin að sakna Lóu. Og það var Sunnevu mikilvægt að hún kæmi í kvöld.

Komin! Hlakka til að sjá þig! skrifaði Sunneva til hennar. Setti símann svo í handtöskuna og fór út. Það brakaði í parketinu þegar hún gekk fram á gang og svo inn í tvö stór samliggjandi rými – sjónvarpshol og setustofu. Á veggjunum voru fleiri landslagsmálverk í þykkum gamaldags römmum. Upp við vegginn gegnt henni var stór glerskápur með kristalsglösum og listmunum úr gleri. Við hlið skápsins var hurð út á steypta verönd. Inni í setustofunni var múgur og margmenni og hún knúsaði og kyssti alla þá sem komu til að heilsa henni. 

Þegar hún gekk innar í setustofuna sá hún hvar Óskar sat í drapplitum leðurhornsófa. Hann var með annan handlegginn á sófabakinu, annan fótlegginn ofan á hinum og starði niður á símann í hendi sér. Tók greinilega ekki eftir henni. Líkt og Tandri var hann hversdagslega klæddur, í gallabuxum og þunnri, grárri ullarpeysu. Óskar var ekki sparifatatýpa. Hafði aldrei verið það. Samt var hann jafn sætur og alltaf þrátt fyrir að vera dálítið tekinn í andlitinu. Ljósu lokkarnir voru líka farnir að þynnast aðeins. Hún vissi að hann hefði ekki átt sjö dagana sæla undanfarið. Málið með Óskar var að hann átti erfitt með að láta liðna atburði liggja þar sem þeir áttu heima, í fortíðinni. Ef hann gæti bara hætt að hugsa svona mikið og sætt sig við að …

„Viltu hvítvín?“

Hún hrökk upp úr hugsunum sínum við rödd Arnars fyrir aftan sig.

„Já … já, takk!“ svaraði hún hress og kát eins og hún átti að sér að vera. Eins og hún ætlaði sér að vera í kvöld.

„Ég ætla að ná mér í bjór,“ sagði hann og fór.

Hún sneri sér aftur að sófanum. Óskar hafði lagt frá sér símann og horfði nú beint í augun á henni. Svipurinn og augnaráðið sagði svo margt að henni leið eins og þau ættu heilt, þögult samtal.

Og þá, akkúrat þegar hún þurfti mest á því að halda, kom Lóa gangandi inn í setustofuna. Sunneva faðmaði hana innilega að sér.

„Svo gott að sjá þig!” sagði Sunneva. „Er Elvar ekki með þér?”

„Æj nei, hann var eitthvað slappur,” svaraði Lóa fálega. 

Sunneva tók um axlir hennar. Henni hafði alltaf fundist eins og Lóa og Arnar gætu verið systkini. Bæði með svart rennislétt hár, græn augu, föla húð og sama kalda persónuleikann. Á yfirborðinu að minnsta kosti.

„En ég er glöð að þú komst. Loksins getum við djammað saman,” sagði Sunneva og ljómaði.

„Ég veit, ég kom með hvítvín!”

Lóa lyfti upp taupoka sigri hrósandi. En Sunneva hafði þekkt hana nógu lengi til að vita að eitthvað var að angra hana. Brosið á vörunum var falskt. Undir þreytulegum augunum voru dökkir baugar sem hún hafði reynt að hylja með farða. Sunneva íhugaði að draga hana afsíðis og spyrja hvað væri að. En lét það eiga sig. Þess í stað leiddi hún Lóu inn í eldhús til að ná í glas. Hún vildi hafa gaman í kvöld. Aftur hunsaði hún röddina sem sagði henni að ekki væri allt með felldu. Hún hunsaði líka hugsanirnar um þögla samtalið milli hennar og Óskars. Og depurðina í andliti Lóu sem hún reyndi að fela.

Ónotakenndin þrengdi að hálsi Sunnevu eins og kaldar krumlur.

Kafli 3

Eftir því sem leið á kvöldið magnaðist kliðurinn í húsinu. Tandri blandaði kokteila fyrir mannskapinn sem voru bæði suðrænir og bragðgóðir en svo sterkir að eftir nokkra slíka var Sunneva orðin töluvert drukkin.

Hún sat í drapplita leðurhornsófanum í setustofunni með Lóu, Óskari og Tandra. Þau sátu í hnapp og skiptust á margtuggnum sögum frá háskólaárunum sem voru samt alltaf jafn fyndnar. Nú var Tandri að segja þeim einhverja sögu úr körfuboltanum sem hvorki hún né Lóa skildu til fulls en var víst ægilega vandræðaleg og fyndin. Allavega veltist Óskar um af hlátri. Hann hafði einnig verið í körfubolta og meira að segja átt skammlífan feril í atvinnumennsku.

„Hann átti fjóra airballs í röð!” sagði Tandri hátt og með ýktu látbragði. Ljósbrúnu krullurnar sveifluðust til og frá á höfði hans. „Sko,  fjóra airballs í röð í þessum eina leik! Ég legg ekki meira á ykkur,” sagði hann og sló sér á lær.

Óskar hristi hausinn hlæjandi.

„Var þetta eitthvað utandeildarlið?” spurði hann.

„Nei, kallinn minn,” svaraði Tandri og benti glottandi með vísifingri upp í loft. „Eitt af toppliðunum.”

Þó að hún skildi ekki alveg samtalið hafði Sunneva tekið gleði sína á ný. Það var svo gaman að hitta alla. Og allt áfengið hafði gefið henni hugrekkið sem vantaði upp á til að segja þeim það sem hún vildi segja. Þurfti að segja. Enda var þessi tilkynning ein af stærstu ástæðum þess að hún var komin hingað í kvöld.

„Það er eitt sem mig langaði að segja ykkur,” sagði hún hærra en hún ætlaði sér og aðeins þvoglumæltari líka. Þau þögnuðu og litu öll á hana. Hún iðaði í sætinu af eftirvæntingu yfir viðbrögðunum.

„Við Arnar … við hérna … við ætlum að gifta okkur.”

Ekkert heyrðist nema tónlist og kliður af fólki að spjalla í kringum þau. Vinir hennar litu undrandi á hvort annað og þögðu þunnu hljóði. Undrunin á svip þeirra var slík að Sunnevu leið eins og þau vissu eitthvað sem hún vissi ekki. Sekúndurnar liðu hægt hver af annarri án þess að nokkur gerði neitt eða segði neitt. Hún byrjaði að svitna í lófunum.

Loks rauf Tandri vandræðalega þögnina.

„Vá! Innilega til hamingju!” sagði hann brosandi og stóð upp til að faðma hana. „Eru svaramenn á Íslandi? Því ég verð 100% svaramaður Arnars.”

„Er hann búinn að biðja þín?” spurði Lóa hranalega án þess að líta á hana. Sunneva hallaði sér ósjálfrátt aðeins aftur, svo gáttuð var hún á vinkonu sinni. Hvers konar spurning var þetta? hugsaði hún með sér.

„Ja, nei sko … ekki beint,” svaraði hún hikandi. „En við erum auðvitað búin að tala mikið um þetta og skoða fallega staði úti á landi þar sem hægt er að halda brúðkaupsveislur og … ”

„Hvað eruð þið að tala um?” heyrðist í dimmri rödd Arnars fyrir aftan hana. Hún sneri sér snöggt við.

„Sunneva var að segja okkur að þið væruð að plana brúðkaup,” sagði Lóa einkennilega flatri röddu. 

Arnar hló vandræðalega og klóraði sér snöggt aftan á hnakkanum.

„Já, einmitt. Þetta er allt svona á byrjunarstigi. Margt sem þarf að ræða. Vill einhver eitthvað? Ég er að fara inn í eldhús.”

„Ég kem með þér,” sagði Óskar og stóð upp. Eftir sat Sunneva með vaxandi tómleika í brjóstinu. Af hverju hafði Arnar gert svona lítið úr þessu? Þau höfðu rætt brúðkaup enda búin að vera lengi saman. Voru búin að ganga í gegnum allar þær hæðir og lægðir sem fylgdu langri sambúð. Gifting var rökrétt og eðlilegt næsta skref.

Hún kláraði úr glasinu og lagði það frá sér. Hausinn var mjúkur eins og bómull. Tómleikinn í brjóstinu varð að þyngslum sem breiddu úr sér um allan líkama. Hún varð að komast frá og vera ein.

Hún stóð upp, fór inn í forstofu og steig aðeins út fyrir til að anda að sér fersku lofti. Fór svo inn á baðherbergið inn af forstofunni og tók sér dágóðan tíma í að fríska upp á andlitsmálninguna og ná áttum. Hún þurfti tíma til að hrista af sér ónotin og vonbrigðin yfir fálegum viðbrögðum vina sinna. Og vandræðalega litlum undirtektum Arnars.

Þegar henni var farið að líða betur fór hún inn í eldhús og ætlaði að blanda sér drykk þegar Arnar kom aðvífandi og lagði vangann að eyra hennar. Lykt af Bombay Sapphire gini stafaði af andardrættinum. Hún þekkti hana strax enda hafði hún fundið hana svo oft.

„Við þurfum að tala saman,” hvíslaði hann svo kuldalega að gæsahúðin hríslaðist niður eftir baki hennar.

„Ha? Um hvað?” hvíslaði hún á móti.

Hann svaraði ekki. Þau horfðust í augu. Hann setti í brýrnar og klemmdi saman varirnar. Svipurinn lýsti reiði og … einhverju öðru. Vonbrigðum kannski? Hvað vildi hann eiginlega tala um? Möguleikarnir komu upp í hugann hver á fætur öðrum.

Var hann reiður yfir að hún hafi nefnt brúðkaup við vini þeirra? Vildi hann ekki giftast strax? Vildi hann ekki giftast yfirhöfuð? Eða … það sem verst var. Vildi hann kannski ekki giftast henni?

Í sömu andrá kom vinur Arnars og dró hann til hliðar í spjall. Það gaf Sunnevu nauðsynlegt andrými til að hugsa. Gerðist kannski eitthvað á meðan hún var inni á baðherbergi? Hafði Arnar talað við einhvern? Þá rann það upp fyrir henni hægt og rólega.

Vissi hann kannski núna hvað hún hafði gert? Hafði versti ótti hennar orðið að veruleika?

Smám saman byrjaði henni að sortna fyrir augunum. Það suðaði í eyrunum eins og sandi væri hellt úr fötu. Hún varð að komast burt. Núna.

Hún hraðaði sér upp stigann á aðra hæðina og inn í stofu með stórum svölum sem vísuðu að sjónum. Þunnar hvítar gardínur voru fyrir svalahurðinni sem hún opnaði og lokaði á eftir sér. Svalt og kyrrt næturloftið tók á móti henni. Á svölunum, sem rúmaði allavega nokkrar manneskjur, var ekkert annað en ryðgað kolagrill og voldugur útiblómapottur. Hún gekk að handriðinu, hallaði sér yfir það og dró djúpt inn andann. Fyrir neðan hana var steypt verönd með girðingum úr ljósum viði. Þar fyrir aftan var malbikaður göngustígur. Og svo ískalt hafið sjálft. Tunglskinið dansaði á yfirborðinu. Hinum megin við víkina voru upplýst einbýlishús á Arnarnesi í Garðabæ.

Eitt augnablik var allt með kyrrum kjörum.

Svo heyrði hún svalahurðina opnast fyrir aftan sig.

Skjálftinn byrjaði í fingrunum og breiddist svo út um allan líkama. Hún greip fast um handriðið og lokaði augunum.

Hún vissi að það kæmi að þessu. Hún vissi að það kæmist upp um það sem hún hafði gert. Og nú var komið að því.

Það var komið að skuldadögum.